Nu hebben we in de tuin een vlinderboom staan. Dit was ooit een struik maar door wat gesnoei en afgebroken takken werd dit een boom. Eentje die 2x per jaar ontzettend groeit en die ik dus ook 2x per jaar behoorlijk terugsnoei. Maar ondanks mijn gesnoei, groeit onze "boom" de spuigaten uit. Dus we hadden al het idee om hem coupe knotwilg te geven.
En ja gister jeukte mijn handen. Dus trapleer naar buiten, zaag tevoorschijn getoverd uit 1 van de dozen (want ja alles staat ingepakt in de 2e slaapkamer ivm project dakkapel) en zagen maar. Nou, dat viel niet tegen. Binnen know time lag de grond bezaaid met takken. Ging hartstikke goed. Beetje zagen niet al te vermoeiend voor deze mam in spe. Daarna moest alles nog in de groene bak. Dus omdat voor elkaar te krijgen alles in super kleine stukjes geknipt met de snoeischaar. En zowaar alles (op wat grote takken na) paste in de groene bak en slechts 1 blaar rijker.
Boom gesnoeid. Weer veel licht in de tuin, opgeruimd staat netjes.
Nou vroeg ik me van de week af hoe harde buiken eigenlijk aanvoelen. Heb wel eens een stevige buik, maar voor de rest niets. Nou daar kwam ik dus 's avonds achter. Geen oog dicht gedaan. Toch iets teveel gedaan op die mooie lentedag. Voorlopig maar iets minder ijverig aan de slag.
Onze boom afgelopen voorjaar na een snoeibeurt
Onze knotwilg. Wel zielig voor de vogeltjes die nu een beetje ontheemd rondvliegen, maar als het goed is zitten er in de zomer weer nieuwe takken aan(hopen we).
'Fijn' he dat je nu ook kennis hebt gemaakt met dit fenomeen. En het gevoel in je hoofd dat je nog alles ten allen tijde kan doen blijft... het lijf gaat alleen steeds meer tegensputteren... Sterkte ermee meis!
BeantwoordenVerwijderenxx